Przejdź do głównej zawartości

shadcn/improve: audytuj najlepszym modelem, wykonuj tanim

W tym, jak większość ludzi używa modelu frontier, jest ciche marnotrawstwo: kierują najmądrzejszy, najdroższy model na kod, a potem każą mu robić wszystko — głębokie myślenie i mechaniczne edycje. Zrozumienie architektury i decyzja, co warto naprawić, to miejsce, w którym ta inteligencja się zwraca. Zmiana nazwy symbolu w czterdziestu plikach — już nie.

shadcn/improve rozdziela te rzeczy. Używa twojego najzdolniejszego modelu do części, w której inteligencja się kumuluje — mapowania repozytorium, oceny, co ma znaczenie, pisania specyfikacji — i tworzy plany na tyle szczegółowe, że tańszy, szybszy model wykona je bez nadzoru. Hasło tego skilla jest dosadne: plan jest produktem.

  • Model drogie-myślenie / tanie-wykonanie i dlaczego oszczędza tokeny
  • Jak zainstalować improve w dowolnym agencie
  • Potok rozpoznanie → audyt → weryfikacja → priorytetyzacja, który uruchamia
  • Pełną referencję poleceń /improve
  • Co czyni jego plany wykonalnymi dla słabszych modeli — i zabezpieczenia, które trzymają go w trybie tylko do odczytu
Okno terminala
npx skills add shadcn/improve

To cała konfiguracja — działa w dowolnym agencie obsługującym format Agent Skills. Po instalacji sterujesz wszystkim przez polecenie /improve.

  1. Rozpoznanie. Mapuje repozytorium: stack, konwencje oraz dokładne polecenia build/test/lint. Te polecenia stają się bramkami weryfikacji wpieczonymi w każdy plan. Wciąga też znalezione dokumenty projektowe — ADR-y, PRD-y, CONTEXT.md, DESIGN.md, PRODUCT.md — żeby audyt był osadzony w twoich intencjach, a nie tylko w kodzie.

  2. Audyt. Rozsyła równoległe subagenty w dziewięciu kategoriach: poprawność, bezpieczeństwo, wydajność, pokrycie testami, dług techniczny, zależności i migracje, DX, dokumentacja oraz kierunek.

  3. Weryfikacja. Zanim cokolwiek ci pokaże, doradca ponownie czyta każdą cytowaną lokalizację, by wyeliminować fałszywe trafienia — żeby tabela wyników nie była wypchana zmyślonymi numerami linii.

  4. Priorytetyzacja. Wyniki są uporządkowane według dźwigni: wpływ ÷ wysiłek, ważone pewnością. Dostajesz tabelę wyników, odpowiadasz, które chcesz zaplanować („zaplanuj 1, 3 i 5”), a każdy staje się samodzielnym plikiem w plans/ plus indeks z rekomendowaną kolejnością.

/improve # pełny audyt → priorytetyzowane wyniki → plany
/improve quick # tani przebieg: tylko gorące punkty i czołowe wyniki
/improve deep # wyczerpująco: każdy pakiet, każda kategoria
/improve security # skupiony audyt (także: perf, tests, bugs, ...)
/improve branch # audytuj tylko to, co zmienia bieżąca gałąź
/improve next # propozycje funkcji -- dokąd poprowadzić projekt
/improve plan <opis> # pomiń audyt, zaspecyfikuj jedną konkretną rzecz
/improve review-plan <plik> # skrytykuj i dociśnij istniejący plan
/improve execute <plan> # wyślij tańszego wykonawcę, przejrzyj jego pracę
/improve reconcile # odśwież backlog: zweryfikuj, odblokuj, wycofaj
/improve ... --issues # opublikuj plany także jako issues na GitHubie

Typowa sesja: uruchom /improve (albo /improve quick na dużym repo), przejrzyj wyniki, wybierz kilka do zaplanowania, a potem albo /improve execute 001, by przekazać pierwszy plan tańszemu wykonawcy, albo przekaż pliki plans/ osobnemu agentowi lub koledze z zespołu. Następnej sesji /improve reconcile weryfikuje, co dowieziono, odświeża to, co odpłynęło, i wycofuje to, co nieaktualne.

Plan jest użyteczny dla taniego modelu tylko wtedy, gdy nie zostawia nic do zgadnięcia. improve egzekwuje trzy właściwości:

  • Samodzielność. Cały kontekst jest wstawiony w treść — dokładne ścieżki plików, fragmenty kodu w stanie bieżącym, konwencje repo, których trzeba przestrzegać. Wykonawca nigdy nie musi niczego odkrywać.
  • Bramki weryfikacji. Każdy krok kończy się poleceniem i jego oczekiwanym wyjściem, więc wykonawca wie, kiedy faktycznie skończył, zamiast przedwcześnie ogłaszać zwycięstwo.
  • Twarde granice. Jawne listy „poza zakresem” i warunki STOP nie pozwalają słabszemu modelowi zboczyć z zadania w refaktoryzację, o którą nikt nie prosił.

To ta sama dyscyplina, która sprawia, że bieg /goal kończy się czysto — jasna specyfikacja ze sprawdzalnymi bramkami — zastosowana do przekazań między modelami.

  • Dziedziczysz nieznany kod i chcesz priorytetyzowaną mapę, zanim czegokolwiek tkniesz.
  • Masz budżet na model frontier do myślenia, ale chcesz puścić wykonanie na tańszym poziomie.
  • Autoprzegląd przed PR-em (/improve branch).
  • Decydujesz, dokąd poprowadzić projekt dalej (/improve next), a nie tylko naprawiasz to, co jest.